Voor veel mensen in onze westerse samenleving — Joods of niet — voelt die eerste week van september altijd een beetje als een koude douche na de relaxte maanden juli en augustus. In de zomer kon je nog zonder schuldgevoel een week lang je mails of WhatsAppjes negeren. Maar nu, begin september, lijkt een ongelezen mail ineens gelijk te staan aan gemiste deadlines, slechte cijfers, boze collega’s, bosbranden, nieuwe pandemieën en misschien zelfs het einde van de beschaving.
Kortom: in de eerste week van september wordt een gemiste mail opeens een serieuze zaak. Maar eerlijk, wat heb je eraan om Joodse wortels te hebben als je er niet af en toe ook je perspectief mee kunt verschuiven — of gewoon, heel praktisch, van kalender kunt wisselen?
Want volgens de Joodse kalender is het helemaal geen september. Het is de maand Elul: de laatste maand van het jaar, bedoeld voor zelfreflectie, verzoening en misschien een vleugje boetedoening. Met Rosj Hasjana om de hoek, en de belofte van een nieuw begin, is dit hét moment om stil te staan bij de lessen van het afgelopen jaar.
Maar hoe pak je dat aan als Jood in een moderne, westerse wereld? En wat als je studentenflat echt geen ruimte heeft voor een sjofar die elke ochtend door het trappenhuis schalt?
Misschien is klein beginnen genoeg. Je hoeft je mails niet meer twee weken te negeren, maar je mag ze best even laten wachten tot na je ontbijt. Eerst je koffie of thee, en dan een moment om te bedenken wat je dit jaar wilt verbeteren: welke kanten van jezelf en anderen meer aandacht verdienen, en wat je juist beter kunt loslaten.
En stel dat je toch een deadline of telefoontje mist — wees gerust. De meesten van ons blussen in het dagelijks leven geen bosbranden en stoppen ook geen pandemieën in hun eentje.
Waar het om gaat, is dat die eerste week van september ook een kans kan zijn om opnieuw te beginnen. Precies zoals Elul ons uitnodigt. Je zult zien dat het eigenlijk ook best fijn kan zijn om weer in het ritme te komen. Misschien kom je zelfs mensen tegen die je de hele zomer niet gezien hebt. Of je pakt eindelijk dat project op dat al maanden stof ligt te verzamelen.
De weken die nog resten tot 1 Tisjri zijn bovendien een mooie gelegenheid om je weer wat meer met de gemeenschap te verbinden. Waarom niet? Chabad on Campus staat, naar ik hoor, altijd open. En wie weet zit er aan de Sjabbat-tafel iemand naast je die weet waar je een zakformaat-sjofar kunt scoren.
Over de schrijver
Hoi, ik ben Ruth. Eén keer per week ga ik zitten om een column te schrijven over Joods zijn, modern, jong en nieuwsgierig. De ene week nodig ik misschien iemand uit voor een gesprek. De andere week duik ik in onderzoek, introspectie, of vind ik gewoon een andere manier om iets te schrijven dat hopelijk betekenisvol is voor mensen zoals ik — die proberen te genieten van het Joods zijn, modern, jong en leergierig.
Ik hoop je hier vaak terug te zien!
